mijn pen is uitgeschreven

zoveel regels zoveel jaargangen

brieven vol met hartstocht

en eindeloze jubelzangen

ze heeft je gevonden

maar nog steeds niet hier

haar berusting uitgesproken

op zacht liefkozend papier

ze rust nu op mijn vingers

als een troostzoekend dier

kromme vlegel

stilletjes aan

ben ik wat milder

gaan schrijven

de punten laat

ik vaker achterwege

komma’s komen nog

sporadisch voor

soms ontsnapt

er wel eens een

dikke of kromme vlegel

die zet ik dan vast

met dubbele punt

niet dat het er echt toe doet

het niet meer alles geloven

is het enige wat moet

Magda Haan

als we morgen toch weer wakker worden

 

zullen we dan nog wel de ogen sluiten
in afwachting van het ochtendlicht
als de stilte ons zwijgzaam maakt
en de dauw even goedendag zegt
als de ganzen plots verschrikt opvliegen
naar hun vrienden een weiland verderop
zullen we dan nog even wachten
met slapen gaan

postcodes

als de sterren langzaam uitdoven
de zee vol met verdrietige regels ligt

mijn woorden verwaaien tot wanhoop
smeulend vuur oplaait in een andere stad

als jouw stem schreeuwend verdwijnt
je jouw ogen neerslaat bij het aanzien

van de wanhoop en tegen beter weten in
dat aanspreken in het verre verleden ligt

zetten we allebei nieuwe routes uit
laten onze handen elkaar definitief los

plaatsen we andere namen en postcodes
en sluiten we af met of zonder tranen

de zwijgzame

 

zoals je weet is zwijgen goud voor de zwijgzame die langzaam een pot goud
vol hebben met wijsheden, twijfel echter niet want openheid heeft ook zijn plek
in de wereld en schittert van liefde en tijd voor anderen. De praktijk is echter
dat je later hiervoor op de blaren zit.

sterk als een olijvenboom gehard tegen droogte kan de wind orkaneren
en je met wortel en al het geloof uit je slaan, wie weet zit er dan nog verborgen
zaad in de hete grond en breken er toch betere tijden aan voor
de argelozen en goedgelovigen.

liefde kan je delen in alle delen van de wereld ook als er zware ketens als
een blok aan je been hangen, zing het, schrijf het in alle talen, verkondig het
in cellenblokken en onder de dictators, zij hebben ook een moeder die hun
nog steeds in de armen sluit met een aai over hun bol.

als de slaap komt in hun bedompte slaapkamers bekruipt de twijfel hen, maakt
ze gek van angst want ze weten dat de grenzen allang bereikt zijn, later voor het
tribunaal hun straf zullen moeten aanhoren, het zwijgen eist dan hun tol, slikken
stikken, liefde is van een andere tijd.

Magda Haan
30-6-2023

Haiku

de kikkers kwaken
een twee drie vier vijf ganzen
kinderen gezien

juist nu

nu de wereld buldert

hemelbestormers op de barricade staan

net zo hard eraf geslagen worden

huilend hun wonden likken in onschuld

die via de media verspreid wordt

juist nu

nu de brandstapels brandklaar liggen

een vonkje genoeg is voor het hellevuur

om de meningloze nog verder te temmen

men vergeten is wat echt vrij was lang geleden

toen de smoor alleen nog in de kranten stond

juist nu

nu de grenzen bereikt zijn in gastvrijheid

de onvrede de wereld verrechts

we snakken naar echte vrijheid

trekken we de tot hier streep

en gooien de buitengrenzen dicht

juist nu

moeten we voelen wat pijn

en bloed op de strijdvelden doet

om te beseffen dat vrijheid

niet bereikt wordt met zinloos geweld

maar met begrip en dialoog