Onbestaan

Als de kaarsen langzaam doven
gedachten en herinneringen gesproken
van jong en oud, van toen en nu
in snikkend verdriet
blijf ik nog even bij je staan

Als jouw muziek langzaam versterft
de laatste stappen verdwijnen
uit de overvolle zaal ...
blijf ik nog even bij je staan

Stilte is hoorbaar
maar ik hoor taalloos je stem
Lief ontwaak in je onbestaan!
en voel je lippen
op mijn wonden.

tranen

zie ik mijn boom huilen
of is ze in de rouw
moet ik het nog even aankijken
of zoeken op internet

de bomendokter bellen
een diagnose laten stellen
gaat ze ons binnenkort verlaten
komt het door de hitte
haar wortels uitgedroogd

of het gekrakeel van de vogels
het voortdurend zwart wonen
door merels en mussen
heeft ze ons gedoogd

moet ik tegen haar praten
of in omhelzing troosten
of gewoon met rust laten
elke dag haar tranen rapen

Zout op je lippen

Kijk niet naar de letters

maar naar mijn woorden

luister niet naar mijn zinnen

maar open mijn boek

raak het verhaal niet kwijt

in de zoektocht naar jouw waarheid

ruik de zonnebloemen

op de velden in het land

van lavendel en stokbrood

luister naar het water

en zoek de bron

meanderend door het landschap

die uitmondt in de zee

glinsterend in de avondzon

voel op je lippen

het zout van mijn lichaam

in de glooiingen

waar jij en ik samen smelten.

Bij het tijdschrift o-o-go 47 van De Reizende Dichters mocht ik ditmaal het cover-gedicht schrijven, thema 'dichter bei elkaar'. Hier wordt de dichterlijke beschreven en toegepast.

geschreven zomers

waar zijn de rozen
de zomers die ik geschreven heb
bospaden vol dennengeur
en de dennenappels met geluk

waar zijn de paddenstoelen
met rood en witte stippen
lanen van eeuwige trouw
en uitlopers van jong geluk

waar zijn de sprookjes
met de boze wolf en jager
het spoor van broodkruimels
en knibbel knabbel knuisje
als ik loop in dit grote bos
of loop ik in de wolken?

( n.a.v. van een overzicht van ons energiegebruik)

Kollossale Reuzen

Als er molens aan de horizon staan
waarmee geen graan gemalen wordt
zonder molenaar die de wieken
op de wind zet
of omhoog kijkt naar de wolken
naar de grillen van het weer

maar blikvangers
opwekkers van duurzame energie
windvangers voor groene stroom
de (horizon) veranderd is
door slagschaduw en onzekerheid

vechten we tegen kollossale reuzen
net als Don Quichot
of wanen we ons rijk op de rug van de ezel.

© Magda Haan

zure regen

waar de straten geen namen hebben
en de mensen nog tijd
de zon wolkeloos kan schijnen
en nevel op de velden ligt
daar bouwen we onze liefde

waar de woestijn een oase is
in zandkastelen kunnen schuilen
bij storm en kou
regenbuien vallen bij droge tijden
daar bouwen we onze liefde

waar zure regen niet bestaat
de bomen ruisen door de wind
aangewakkerd tot een lentestorm
of is gaan liggen
daar bouwen we onze liefde