de grond trilt
gebrom gekreun
een ijzeren greep
met riet
een verscholen nest
ik kijk toe
naar wat rest
moeder en kinderen ook
Magda Haan
soms heel soms soms lijkt het alsof woorden hun adem verliezen door het rumoer van de wereld of langzaam verbleken onder een heme...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten