mijn pen is uitgeschreven

zoveel regels zoveel jaargangen

brieven vol met hartstocht

en eindeloze jubelzangen

ze heeft je gevonden

maar nog steeds niet hier

haar berusting uitgesproken

op zacht liefkozend papier

ze rust nu op mijn vingers

als een troostzoekend dier

kromme vlegel

stilletjes aan

ben ik wat milder

gaan schrijven

de punten laat

ik vaker achterwege

komma’s komen nog

sporadisch voor

soms ontsnapt

er wel eens een

dikke of kromme vlegel

die zet ik dan vast

met dubbele punt

niet dat het er echt toe doet

het niet meer alles geloven

is het enige wat moet

Magda Haan