ik pluk de dag
niets is mij meer vreemd
het geluk ligt altijd
wel ergens net als verdriet
we zijn als druppels
in de mist
aan ragfijne draden
tot iemand je ziet
soms heel soms soms lijkt het alsof woorden hun adem verliezen door het rumoer van de wereld of langzaam verbleken onder een heme...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten