ik kom weer even langs
alleen om te praten
mijn dromen worden
steeds bloeddorstiger
ik voel dat het gaat gebeuren
echo’s stemmen woorden
de droom wordt realiteit
mijn brein staat nooit meer stil
mijn duistere bossen zijn
nog geruisloos beslopen
valkuilen janken
in maanloze nachten
het geluid van stilte
dempt vallende tranen
het gaat binnenkort gebeuren
mijn brein staat nooit meer stil
de grond trilt
gebrom gekreun
een ijzeren greep
met riet
een verscholen nest
ik kijk toe
naar wat rest
moeder en kinderen ook
Magda Haan
er vallen waterlanders
van al die miljoenen
gevallenen op de aarde
zonen dochters vaders
het land waar jij je
leven voor geeft
al die harten hebben
het na korte of
lange strijd begeeft
droog wordt het niet
vrede op aarde
zal het nooit worden
depressie storten neer
al maanden lang
gaat het overal tekeer
slaven zijn we allemaal
van je telefoon
van je tablet of t.v.
van Netflix of Videoland
van facebook of Instagram
van het roken
van een glaasje voor en na
van je make-up
van je leeftijd
van wat je moet
van wat je mag
van je gedrag
van je zwijgen
van het gokken
van het jokken
van je spreken
van je schrijven
van het lezen
van jezelf
van wat je voelt
van wat je bedoelt
van het eten
van het diƫten
van wat we vergeten
