maandag 1 december 2025

Ze schrijft

 

De dichter is vertrokken
naar de plek van haar dromen
ze reist haar pen achterna
door zwaaiende korenvelden
ondergaande zonnen
donderwolken en regenboog

ze schrijft verliefdheid
warme volle lippen
lichamen nooit meer koud
dezelfde weg te gaan
ze schrijft zon en volle maan
weerspiegeling van het water

stranden blote voeten
nooit meer schoenen aan
geleidelijk wordt het schrijven minder
de inkt raakt bijna op
ze voelt een koude rilling
er komt zeemist aan

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

  soms heel soms soms lijkt het alsof woorden hun adem verliezen door het rumoer van de wereld of langzaam verbleken onder een heme...