Poëzie als Zeewind 2 april 2022
Een middag vol woorden
Deze middag gaat over woorden. Over
hoe je zonder kwetsen mensen raakt. Over liefde en geluk. Wat je voelt bij het verleden
of van de vlinder die op het juiste moment voorbijvloog en net op dat moment
het licht viel op haar zijdeachtige vleugels. Dat dat het moment was dat je
terugdacht aan een van je geliefden. Of aan een fragment uit een boek van een
gesluierde vrouw in Bagdad die met argusogen bekeken wordt in een mannenwereld.
Over oorlogen die steeds weer terugkomen en onschuldige slachtoffers maakt. Over
schuilkelders die overvol zijn met moeders en kinderen. Dat er spijkers met
koppen geslagen kunnen worden zonder bloedvergieten door dialoog.
Over vrienden en vriendschap en samen komen na lange tijd en toch het gevoel hebben
dat het toch niet zolang was. Dat vriendschap geven en vergeven betekend en
begrip voor andere meningen. Dat de wapens niet meteen moeten worden opgepakt
maar er altijd tijd is voor rede.
Over dat de zon altijd schijnt maar niet voor iedereen zichtbaar is en het
wolkendek ook eens zal openbreken. Dat mensen zichtbaar en onzichtbaar pijn
lijden en serieus genomen willen worden. Dat moeders kinderen verliezen aan
verdovende middelen en toch altijd moeders blijven.
Want…
als je overmand bent door verdriet
De troost die verborgen ligt in regels
de arm die woordelijk bij je is
Deze middag gaat ook over woorden die niet altijd serieus zijn en er best gelachen mag worden.
Je jong mag voelen ook al zijn je haren al grijs. Over hoe fijn het is om aan het einde van deze middag te zeggen... het was fijn... en het morgen nog zo voelt en de dichter het hart van de wereld is.
Magda Haan 2-4-2022
