Bergen van karton

nu hier bergen ontstaan
van hard karton
gepakt met herinneringen

er schifting is ontstaan
van bewaar, oh ja dat
en kijk nu eens
ruimte heeft gemaakt

vele uren achter geregel
van hier naar daar
er sleutels wachten
op nieuwe avonturen

nieuwe deuren nieuwe muren
een ander uitzicht
een ander ochtendlicht

datums die steeds veranderen
van definitieve overdracht

zijn er kriebels die zeggen
het komt goed

Lede ogen

ik bekijk de wereld
met lede ogen
alles draait om macht en geld
mensen voelen zich belogen

wat eens zo Hollands was
is nu wereldwijd
een strijd over Russisch gas
een spel gespeeld
door Poetin die kwel

liefde is ook overal
dat moet je flink zoeken
soms in kleine of grote daden
soms verscholen in boeken

zullen we eens bloemen strooien
een rode loper klaarleggen
met de woorden doe eens lief
of een handgebaar zonder
iets te zeggen

Laat het regenen

 Laat het regenen

laat het hard regenen

over vol gelopen rivieren

rood van agressiebloed

laat het regenen

eens en voor altijd

woest en ongenaakbaar

zodat alles schoon is

en we kunnen terugkeren

naar de orde van de dag

Voor onbepaalde tijd

 

In mij woont de poëzie
voor onbepaalde tijd
soms is ze erg aanwezig
dan zeg ik … het is genoeg

of wat meer teruggetrokken
dan zwijgt ze in alle talen
schuilt in kieren en anagrammen
ontwikkeld vaak een eigen taal

de wijzers van de klok draaien
ze lacht  huilt  wikt  weegt
we lopen soms in zware stormen
maar ze draait steeds met me mee

ze houdt van boterhammen in een zakje
fietsen met de zon op het gezicht
het ruisen van de bossen in bomentaal
de geur van rottend hout in lange lanen

helpt me uit de brand als ik stuurloos
ben of vogelvrij verklaard
ze is mijn spiegel paraplu en mijn schaduw
en mag hier altijd wonen tot de stilte zwijgt

 Eetbare poëzie 

Wereld Water Dag 2022

 Vandaag kwam de bundel binnen en ben ik erg blij dat ik er ook van mag uitmaken.

 

Poëzie als Zeewind 2 april 2022

Een middag vol woorden

 

Deze middag gaat over woorden. Over hoe je zonder kwetsen mensen raakt. Over liefde en geluk. Wat je voelt bij het verleden of van de vlinder die op het juiste moment voorbijvloog en net op dat moment het licht viel op haar zijdeachtige vleugels. Dat dat het moment was dat je terugdacht aan een van je geliefden. Of aan een fragment uit een boek van een gesluierde vrouw in Bagdad die met argusogen bekeken wordt in een mannenwereld. Over oorlogen die steeds weer terugkomen en onschuldige slachtoffers maakt. Over schuilkelders die overvol zijn met moeders en kinderen. Dat er spijkers met koppen geslagen kunnen worden zonder bloedvergieten door dialoog.

Over vrienden en vriendschap en samen komen na lange tijd en toch het gevoel hebben dat het toch niet zolang was. Dat vriendschap geven en vergeven betekend en begrip voor andere meningen. Dat de wapens niet meteen moeten worden opgepakt maar er altijd tijd is voor rede.

Over dat de zon altijd schijnt maar niet voor iedereen zichtbaar is en het wolkendek ook eens zal openbreken. Dat mensen zichtbaar en onzichtbaar pijn lijden en serieus genomen willen worden. Dat moeders kinderen verliezen aan verdovende middelen en toch altijd moeders blijven.
Want…

Poëzie kan troosten
als je overmand bent door verdriet

De troost die verborgen ligt in regels
de arm die woordelijk bij je is


Deze middag gaat ook over woorden die niet altijd serieus zijn en er best gelachen mag worden.
Je jong mag voelen ook al zijn je haren al grijs. Over hoe fijn het is om aan het einde van deze middag te zeggen... het was fijn... en het morgen nog zo voelt en de dichter het hart van de wereld is.

Magda Haan 2-4-2022